Rosjanie płacą Czeczeńcom grube pieniądze za to, by ci nadal byli częścią Federacji i za to, żeby na Kaukazie północnym panował spokój. Władza Moskwy jednak nad Czeczenią jest wyłącznie teoretyczna, a etniczni Rosjanie w wyniku prześladowań prawie zupełnie już zniknęli z tego „rosyjskiego” terytorium. Kreml toleruje Ramzana Kadyrowa, który rządzi Czeczenią jak Kaligula Rzymem. I posłusznie płaci, mimo, że Kadyrow bez specjalnych wyrzutów sumienia narusza rosyjską konstytucję, a jeśli mu się zachce, to i wprowadza swoje porządki również poza terytorium Czeczenii.

Tak było na przykład w 2005 roku, kiedy to milicja w sąsiednim Dagestanie zatrzymała siostrę dyktatora. Kadyrow najechał posterunek na czele 150 uzbrojonych po zęby facetów. Dagestańczycy posłusznie wydali kobietę, a kolumna kadyrowowych samochodów wróciła do Czeczenii, gęsto prując w powietrze z kałachów.

Kadyrow to nie tylko niebezpieczny watażka, ale i szpaner z gustem nie tyle dobrym, co drogim. Dokładnie tego typu, jaki sparodiował Sasha Baron Cohen w „Dyktatorze”. Jest szczęśliwym właścicielem lwa i tygrysa, kolekcji najlepszych koni wyścigowych i drogich samochodów. Na wesele w rodzinie dagestańskiego magnata paliwowego wybrał się w dżinsach i podkoszulku, ale za to w obstawie rozrośniętych ochroniarzy z pozłacanymi pistoletami za paskami. Jako prezent ślubny podarował młodożeńcom sztabę złota ważącą 5 kilo.

Kadyrowa stać. Ktokolwiek bowiem myślał, że wojna o Czeczenię była wojną o ropę, niech wie, że to Kadyrow kontroluje cały naftowy przemysł republiki. A Moskwa płaci dodatkowo Czeczenii bajońskie kwoty, oficjalnie w celu zasilenia budżetu. Kwoty te mają tendencję do znikania bez śladu. Kadyrow jest na tyle rozbisurmaniony, że czasem domaga się ekstra dodatków: rok temu na przykład poprosił o marne 17 miliardów dolarów na rozwój czeczeńskiej infrastruktury. Kwoty te w większości giną bez śladu.

Ale, przyznać trzeba, Grozny wygląda teraz inaczej, niż wyglądał.

Nie zmienia to faktu, że Czeczenia nadal jest biedna jak mysz kościelna. Zaraz obok wypasionego centrum dominują poradzieckie beton i błocko, a pomiędzy poprowadzonymi nad ziemią rurami gazowymi tłuką się stare żiguli na przemian z wypasionymi furami lokalnych bonzów.

Budynek jednego z czeczeńskich ministerstw.

Podczas pierwszej wojny czeczeńskiej Kadyrowowie – Ramzan i jego ojciec Achmed – walczyli przeciwko Rosjanom. Podczas drugiej stary Kadyrow zmienił front i w ten sposób stał się „dobrym Czeczenem” Moskwy. Został czeczeńskim prezydentem, a młody Ramzan (nie miał jeszcze trzydziestki) – szefem czeczeńskiej milicji. Po śmierci Achmeda na prezydenta Putin namaścił Ramzana.

Teraz Rosja płaci mu de facto trybut, by zapewnić sobie jego lojalność. Kadyrow jest wygodny, jest bowiem gwarantem, że póki żyje i dostaje przelewy na konto w Czeczenii nie leje się krew.

Rosja więc płac za utrzymywanie fikcji, że to ona zwyciężyła w tej wojnie i że Czeczenia nadal podlega Kremlowi. Ramzan jest nawet kawalerem orderu Bohatera Ferderacji Rosyjskiej. Prawda jest jednak taka, że Czeczenia, utrzymując pozory poddaństwa wobec Moskwy, jest de facto niepodległa. Efektywna władza Rosji tam nie sięga, a znakomita większość Rosjan już dawno się z Czeczenii wyniosła. Bo etniczni Rosjanie nie są już w Czeczenii mile widziani.

Obywatele Federacji mają Kadyrowa dość, a trybut mu płacony uważają za upokarzający. Ponad połowa Rosjan chce wyrzucenia Czeczenii z Federacji.

Kadyrow zapewnia jednak Czeczenom jaką-taką stabilizację. Mieszkańcy republiki – pomimo jego wyskoków – wolą taką sytuację, niż nie kończącą się wojnę.

A wyskoki zdarzają się nad wyraz często. Kraj jest na łasce i niełasce Kadyrowa i jego ludzi, którzy wożą się po nim jak chcą. Organizacje praw człowieka alarmują, że tortury, porwania, wymuszenia i mordy są na porządku dziennym. Wokół izb tortur Kadyrowa narastają legendy. Podobno w piwnicach jednej z willi urządził katownię, gdzie osobiście nadzoruje oprawców, doradzając jak nalepiej zrywać nieszczęśnikom, którzy wpadli im w ręce skórę z pleców. Podobno uprawianie seksu na oczach torturowanych sprawia mu erotyczną satysfakcję.

Prawa człowieka w Czeczenii – w każdym razie – są bzdurą. Mówi się o „liście śmierci”, na którą Kadyrow wpisuje tych, którzy mu podpadli. Wielu wspomina również o „czeczeńskim śladzie” w zabójstwie niezbyt pochlebnie piszącej o Kadyrowie dziennikarki Anny Politkowskiej. Jako, że Politkowska pisała niepochlebnie również o Putinie, a Putin i Kadyrow odgrywają dobrych kumpli, mówi się również o tym, że śmierć Politkowskiej (która miała miejsce jak raz w urodziny Putina) mogła być specyficznym prezentem Ramzana dla Władimira.

Dawni towarzysze broni Kadyrowa twierdzą, ze Kadyrow rządzi Czeczenią jak średniowieczny monarcha. Jego słowo jest prawem, a prawo ulega jego słowom i woli. Może wszystko. I faktycznie, stosowane w Czeczenii rozwiązania czasem przypominają średniowieczne. Odcięta głowa jednego z antykadyrowowskich partyzantów tkwiła kiedyś zatknięta na tyczce w jednej ze wsi przez cały boży dzień. Z papierosem w ustach. Stowarzyszenie Memoriał, zajmujace się ochroną praw człowieka w poradzieckich krajach twierdzi, że większość mordów w Czeczenii to robota kadyrowców.

Kadyrow jest bogobojnym muzułmaninem. Przynajmniej teoretycznie.

Wprowadził w Czeczenii niektóre przepisy szariatu, za nic mając świecką rosyjską konstytucję.

Prawo szariatu wykłada się w szkołach. Ramzan otwarcie opowiada się za poligamią, a w 2009 roku usankcjonował zabójstwa honorowe. Kadyrowcy, w przypływie ułańskiej fantazji, potrafią jeździć po Groznym z karabinami do paintballa i strzelać kulkami z farbą do do kobiet, które nie spełniają ich wyobrażeń o muzułmańskiej skromności w ubiorze.

Ten obraz dobrego muzułmanina zaburza nieco nagranie, które swego czasu wyciekło do internetu. Jest na nim ktoś bardzo do Kadyrowa podobny. Ten ktoś obłapia w saunie półnagie kobiety. Sprawa jednak nie stała się skandalem. Wystarczyło bowiem, by Kadyrow nagranie wyśmiał.

Kadyrow szasta kasą na lewo i prawo. By uświetnić swoje urodziny pościągał takie tuzy Jean-Claude van Damme, Hillary Swank, Vanessa Mae, Seal. Gwiazdy Hollywoodu, na co dzień po uszy zaangażowane w obronę praw człowieka, rozpływały się na scenie nad Kadyrowem, który oglądał ten spektakl z pierwszego rzędu, z uśmieszkiem satysfakcji.

Swank zresztą, gdy w końcu poczytała, komu publicznie robiła wspaniałą prasę, przeprosiła i ogłosiła, że udziału w urodzinach Ramzana bardzo żałuje. Cóż, lepiej późno, niż wcale. Nie bardzo wiadomo natomiast, czy odesłała Kadyrowowi honorarium. Nie wiadomo, ile dostała akurat Swank, ale Vanessa Mae dostała podobno za swój występ pół miliona dolarów.

Ramzan lubi pochwalić się kumplami. Niektórym do takich celów wystarcza wall na Facebooku. Innym nie wystarcza.

Ruud Gullit. Trener drużyny Terek Grozny.

Gwiazdom nic raczej u Kadyrowa nie groziło. Ale zwykłym zjadaczom chlebe zdecydowanie odradza się odwiedzanie Czeczenii, jako jednego z najbardziej niebezpiecznych miejsc na świecie. Pociąg z Moskwy do Groznego pilnowany jest przez uzbrojoną po zęby obstawę. Zdarzają się porwania obcokrajowców dla okupu. Przyjezdni nękani są przez lokalną policję. W celu wymuszenia pieniędzy, albo po prostu dla zabawy. Można nadziać się na zapomnianą minę albo bombę. Albo pojawić się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie i – na przykład – zobaczyć coś, czego oglądać się nie powinno.

Tak wygląda królestwo Ramzana. Ogon, który macha rosyjskim psem. I to macha jak chce.

Zdjęcia: AFP

AFP

AFP

Agencja SE/Eastnews

A zapomniał o tym, że jego kraj musi choć starać się być atrakcyjnym miejscem do życia, i że ta atrakcyjcność musi promieniować na region. Wtedy cała Eurazja sama do Rosji zacznie lgnąć i nie trzeba będzie jej przyciągać za kark. I że zanim zacznie pracować się nad innymi, warto popracować nad sobą.

Zdjęcia: Fishki.net

Pamiętacie wtopę bronisławową z parasolem? Jak to stali w trójkę, Merkel, Komorowski i Sarkozy, a parasol był tylko jeden? I jak obsługujący imprezę zdecydował ochronić przed deszczem damę, no, a skoro Komorowski już stał obok damy a parasol był duży, to przesunął go troszeczkę i nad Komorowskiego, bo czemużby niby nie? I jak w tej sytuacji Sarkozy został jak ta kura zmokła?

Później wszystko było niby okej, panowie wymieniali urocze uśmiechy, ale pamięć o przemokniętym Sarkozym przeszła do annałów światowych supergaf dyplomatycznych.

Zdjęcia: AFP

Źródło: AFP

AFP

Dziewczyna zdjęła bluzkę, ukazując nie tylko nagie piersi, ale i wymalowany na ciele napis „FUCK EURO 2012″. Rzuciła się na puchar, ale w tym czasie obudziła się w końcu ochrona. I też się rzuciła, tyle, że na topless femenkę. Tej udało się tylko zrzucić puchar na ziemię. I – tradycyjnie – została aresztowana.

Femenki sprzeciwiają się organizacji Euro na Ukrainie, twierdząc, że impreza ta przyciągnie do kraju rzesze seksturystów.

I co do tego ostatniego zapewne mają rację. W ukraińskich miastach furorę robią agencje, za pomocą których młode dziewczyny szukają mężów z zachodu. A zachodnie portale randkowe pełne są ogłoszeń dziewczyn ze wschodniej Europy. Tyle, że w celu zmiany tej sytuacji nie ma co protestować przeciwko Euro, a raczej wymagać od rządzących, by sprawiały, by rządzone przez nich kraje stawały się na tyle atrakcyjne dla własnych obywatelek, by nie chciały tak desperacko z nich uciekać. I by nie musiały się sprzedawać za dobrze stojącą walutę.

AFP

Więcej (pikantnych) zdjęć znajdziecie tutaj.

…tych mundurów jednak nie dla wszystkich jeszcze wystarczyło. Dlatego wojacy radzą sobie jak mogą, by wyglądać choć trochę „militarnie”. Efekty bywają nieco hipsterskie.

I przypominamy ironiczny mem, który krążył swego czasu po necie…

Zdjęcia: AFP

Oglądaj

Zdjęcia: AFP

Nadia Tołokonnikowa: tańczyła w cerkwi.
Anders Behring Breivik: terrorysta, zabójca 77 osób.

AFP

Gdyby zamach ten miał miejsce w Europie, nie schodziłby z czołówek serwisów i alertowych pasków w TV. W europejskich mediach działa jednak niepisana reguła, według której mierzy się wagę tragedii. Brzmi ona z grubsza tak: 1 trup w kraju równa się 5 trupów w krajach sąsiednich bądź najważniejszych krajach europejskich. To z kolei równa się 10 trupów w pozostałych krajach europejskich bądź Ameryce Północnej, a to równa się 100 trupów w pozostałych krajach świata. Ale to nie koniec, bo te 100 trupów w „pozostałych krajach świata” równa się 1000 trupów w krajach, w których toczy się wojna, co równa się następnie 10000 trupów w krajach narażonych ka kataklizmy typu tsunami czy trzęsienia ziemi. No, niestety.

Zdjęcia: AFP

AFP

http://www.englishrussia.com/

Ostatnimi czasy spór o Falklandy rozmarza. Argentyńczycy coraz częściej domagają się zwrotu wysp. Tym bardziej, że w ich bezpośredniej okolicy odkryto bogate złoża ropy naftowej.
Jest tylko jeden problem. Najprawdopodobniej ani jedna z ponad trzech tysięcy osób, które żyją na wyspach nie życzyłaby sobie przejścia pod władzę Buenos Aires.

CZYTAJ WIĘCEJ: Chińczycy podrabiają Europę

(Zdjęcia z oficjalnej strony miasta www.thamestown.com)

Ten inny Irak „jest piękny. Jest spokojny. Jest radosny. Stacjonuje tu mniej niż dwustu amerykańskich żołnierzy” – przeczytać można na stronie internetowej „The Other Iraq” stworzonej przez władze irackiego Kurdystanu przy współpracy z zachodnimi specjalistami. „Witamy w miejscu, gdzie od ponad dekady kwitnie demokracja, gdzie uniwersytety, rynki, kawiarnie buzują rozwojem i dobrobytem”.

Kurdowie chwalą się świetnymi relacjami z Zachodem i przywiązaniem do zachodnich wartości. Dziękują Amerykanom i ich sojusznikom za pozbawienie władzy Saddama Husajna. W kontekście tego, co Saddam Kurdom zrobił – nic dziwnego.

Kurdystan spróbował umieścić w świadomości społecznej wizerunek „innego Iraku”. Nic dziwnego, Irak nie jest najlepszą marką na świecie. W rzeczy samej, jest jedną z najgorszych. Kurdowie natomiast już od dawna mają ochotę na życie na własny rachunek. I teraz właściwie żyją.

Regionalny Rząd Kurdystanu w wielu sprawach nie musi się oglądać na Bagdad. Prowadzi w znacznym stopniu niezależną politykę zagraniczną. Posiada własną armię, a armia „Iraku bagdadzkiego” nie ma wstępu na jego terytorium.

Jego sytuacja gospodarcza jest lepsza, niż sytuacja w „zwykłym Iraku”. Przyjeżdżają nawet turyści – oczywiście nie ci z Hurhady czy Majorki, ale tacy, którzy szukają mocniejszych wrażeń.

Ale sam „lepszy Irak” ma wiele za uszami. Szczególnie z tymi „zachodnimi wartościami” jest problem. „Human Rights Watch” donosi na przykład, że nie najlepiej jest z wolnością prasy. Dziennikarze krytykujący rząd nie mają lekkiego życia. Dochodzi do pobić, gróźb, procesów. Niektórzy uciekli z kraju.

Nie jest dobrze z prawami kobiet. W rzeczy samej jest bardzo źle. „Human Right Watch” donosi, że nawet do 60-ciu procent żyjących w muzułmańskim Kurdystanie kobiet mogło zostać poddanych przerażającemu zabiegowi „obrzezania”. Kurdyjski parlament zakazał tego procederu, zakaz ten nie wszedł jednak w życie z powodu praku odpowiedniego ministerialnego dekretu.

Nie jest też najlepiej z prawami mniejszości – społeczności asyryjskie, arabskie, ormiańskie czy turkmeńskie są kurdyzowane.

„Inny Irak” nie jest rajem, i w gruncie rzeczy nie jest też Irakiem. Region ten, którego siły zbrojne walczyły z wojskiem Bagdadu na równi z Amerykanami i ich sojusznikami, nie uzyskał niepodległości głównie dlatego, że kurdyjska mniejszość zamieszkuje głównie Turcję. Sprawia tam sporo kłopotów, a podjudzona faktem, że gdzie indziej udało się wywalczyć własne państwo, mogłaby sprawiać jeszcze więcej. A Turcja jest członkiem NATO.

Tak to jest, kiedy państwowa telewizja przyjeżdża na przeprowadzone z pompą otwarcie kawałka asfaltu, dzięki któremu autobusom łatwiej zawracać przed szkołą.

Poproszony o komentarz Ante Kovac, nauczyciel chorwackiego w rzeczonej szkole, popłakał się przed kamerą ze wzruszenia.

Za blogiem Hrjakchorwacja.blox.pl cytujemy dosłownie wypowiedź pana nauczyciela:

Jestem wzruszony…To najlepsza rzecz jaka się wydarzyła, przynajmniej od kiedy mieszkam w Korenicy. Przepraszam. Od ostatnich pięciu, sześciu lat. Nie potrzebujemy już więcej nic. Ani wody, ani kominiarza, na którego czekamy od 20 dni. Bo mamy, proszę popatrzeć na to cudowne miejsce do zawracania… Właśnie wymieniliśmy muszlę klozetową, w łazience na górze, więc z pewnością za tydzień będzie uroczyste otwarcie, zapraszam, przyjdźcie. Przepraszam.

Podobno pani dyrektor szkoły ma wątpliwości co do czystości intencji Ante Kovaca.

Hollande i Royal/AFP

Jego niepodległość deklarowali Turaegowie z Narodowego Ruchu Wyzwolenia Azawadu (NRWA). Oficjalna stolica to legendarne Timbuktu, jednak w praktyce rolę tę pełni większe Gao.

Można powiedzieć, że ojcami chrzestnymi niepodległego Azawadu są tuarescy najemnicy, którzy w czasie wojny w Libii stali po stronie Kadafiego. Po przegranej swojego patrona i jego strasznej śmierci – powrócili do kraju. Do Mali. Gdzie powołali Narodowy Ruch Wyzwolenia Azawadu. I rozpętali rebelię Tuaregów.

Rząd centralny z rebelią sobie nie radził, wojsko dokonało więc zamachu stanu w malijskiej stolicy – Bamako. Wykorzystali to Tuaregowie. Przejęli władzę nad prawie całym północnym wschodem kraju. 6 kwietnia ogłosili niepodległość, której nikt nie uznał.

Tuaregowie to muzułmanie. Oskarżani są o współpracę z Al Kaidą. Prawie wszyscy chrześcijanie, którzy żyli na terenach opanowanych przez NRWA uciekli do Bamako.

AFP/Chrześcijanie wyjeżdżają z Azawadu

Co dalej? Azawad to kraj leżący na chyba najbardziej niegościnnym obszarze świata: na granicy Sahary i Sahelu. Wyhodować tutaj cokolwiek graniczy z cudem. Głód jest jednym z największych problemów regionu. Trudno raczej zakładać, by odcięcie go od świata – a to oznacza jednostronne ogłoszenie niepodległości – było szczególnie dobrym pomysłem.

Tym bardziej, że na nowe państwo coraz bardziej niechętnie patrzą bojownicy z Ansar Dine, „obrońcy wiary” muzułmańskiej. Bardziej bowiem, niż na niepodległym Azawadzie zależy im na wprowadzeniu szariatu w całym Mali. Póki co pokazali już co potrafią, plądrując miejsca w których nie przestrzegano wyśrubowanych wymogów islamu. I odpowiednio traktując „odstępców”.

Mapa Azawadu przytowana przez OBWE. Zakreskowany terytorium to teren, na którym żyją Tuaregowie. Najważniejsze złoża pozostają poza Azawadem. Mimo, że NRWA deklaruje, że zamierza szanować integralność terytorialną sąsiadów, ci nie bardzo chcą w to wierzyć.

Mohamed Aszan, jeden z talibskich dowódców niższego stopnia, znalazł na ścianie list gończy za sobą samym. Napisano na nim, że nagroda za głowę Aszana wynosi 100 dolarów. Talib zerwał list i zameldował się – z własną głową na karku – na posterunku policji, domagając się nagrody. Nie bardzo wiadomo, czego się spodziewał, ale trywialny świat niestety nie okazał się w tym przypadku nieprzewidywalny. Poczciwy talib został aresztowany.

Chcesz wiedzieć, co naprawdę dzieje się w Afganistanie? Czytaj bloga Marcina Ogdowskiego „ZAfganistanu.pl

…nie ma co chwalić cudzego bez poznania swojego. Pamiętacie, jak wywijała Anna Fotyga?

Hiszpania: procesja w Madrycie/AFP

Boliwia: tradycyjne wielkanocne danie cochayuyo z alg z jeziora Titicaca i ziemniaków/AFP

Chińscy katolicy czytają ewangelię/AFP

USA: Króliczek wielkanocny na ulicy Waszyngtonu/AFP

Procesja w Gwatemali/AFP

Kolumbia: procesja w mieście Pamplona/AFP

Liban: ukrzyżowanie/AFP

Meksyk: przed procesją/AFP

Indonezja: mniejszość chrześcijańska w tym największym muzułmańskim kraju na świecie inscenizuje ostatnią drogę Chrystusa/AFP

Niemcy: tradycyjna wielkanocna demonstracja antywojenna w Stuttgarcie/AFP

Peru: pielgrzymi w drodze do sanktuarium/AFP

USA: Tradycyjny wielkanocny posiłek dla ubogich w Los Angeles/AFP

Francja: w Arles odbywa się tradycyjna wielkanocna walka byków/AFP

Włochy: Procesja w Sorrento/AFP

Rezydencja Wiktora Janukowycza nazywa się „Meżyhirya” (międzygórze) i leży na brzegu Dniepru. Jej koszt i przepych są naprawdę powalające. Jeśli chodzi o to pierwsze – mowa o około 75 milionach hrywien (ponad 30 milionów PLN). Jeśli o to drugie – zobaczcie sami.

„Ukraińska prawda” nie ukrywa również, co sądzi o guście pana prezydenta.

Jak się ma willa Janukowycza do „Putinhofu”? Sami zobaczcie

Obama pochodzi ze znanej ze „Star Treka” planety Wolkan (Vulcan). Czego dowodem ma być ten wolkański salut wykonany razem z porucznik Nyotą Uhurą.
A stąd już strasznie blisko do jaszczuroludzi.

Dlatego, że Cerkiew Prawosławna wyretuszowała zamieszczone na swojej stronie internetowej zdjęcie swojego przywódcy.

Wyretuszowany zegarek kosztuje bowiem całkiem sporo, bo kilkadziesiąt tysięcy dolarów. Uznano widocznie, że być może nie ma co się specjalnie przejmować biblijnym mantyczeniem o bogaczach, wielbłądach i uchu igielnym, ale po co lud prawosławny ma wiedzieć, że patriarcha, sprawdzając która to też godzina, lubi sobie zerknąć na coś nietaniego, za to z klasą.

Sprawa jest tym śmieszniejsza, że nawet na wyretuszowanym zdjęciu i tak wyraźnie widać odbicie zegarka w blacie biurka.

Zdjęcia: AFP

Fot: AFP

Wódkę produkowała wytwórnia „Baiterek”. Imienia Allaha nie było nawet na jej etykiecie. Poszło o wypisany dekoracyjnym arabskim pismem motyw na kapslu: „siły Allaha wystarczy dla wszystkich”.
Jednak nie.

Słowo „nigger” jest w USA słowem zakazanym, podstawowym elementem tzw. „hate speech”, mowy nienawiści. Pochodzi od słowa „negro”, i choć kilkadziesiąt lat temu było dość neutralnym określeniem czarnoskórego, to biada temu, kto obecnie użyje go publicznie. Symbolizuje bowiem rasistowskie, lekceważące podejście do czarnoskórej osoby. Stało się swego rodzaju tabu.

Afroamerykanie, co prawda, nadużywają wręcz tego słowa zwracając się często sami do siebie za jego pomocą, o czym wie każdy, kto kiedykolwiek słuchał hip-hopu czy oglądał amerykański film. Robią to jednak w sensie ironicznym, i nie życzą sobie być tak nazywani przez nie-Czarnych.

Rick Santorum powiedział dosłownie: „We know, we know the candidate Barack Obama, what he was like: anti-war government…” – no właśnie. Kto chciał, ten słyszał „government nigger”. Sam Santorum twierdzi, że użył słowa „governmentnik”.

Tylko kto to, do diabła, jest „governmentnik”?

Czyżby chodziło Santorumowi o jakieś nawiązanie do języka rosyjskiego, które miałoby sugerować, że Obama był jakimś „rządowcem w sowieckim stylu”? „Rządowszczikiem”, jakbyśmy to spróbowali powiedzieć po polsku? Ale doprawdy – czy przyszłoby wam do głowy nazwać kogoś „rządowszczikiem”?

Dave Mustaine/AFP

Mustaine był kiedyś ostrym zwolennikiem Demokratów, ale te lata już minęły. Coś w tym jednak musi być, że na starość człowiek koserwatywnieje. Obecnie Mustaine, którego trudno nazwać wzorowym członkiem chrześcijańskiego społeczeństwa, popiera Ricka Santoruma. Człowieka, którego można uznać za fanatyka religijnego (sprzeciwia się „zupełnemu rozdzieleniu państwa i religii”, za skandale pedofilskie w Kościele katolickim wini… liberałów).

Mustaine pyta: Skąd w ogóle wziął się Obama? „Dlaczego był niewidoczny, dopóki nie stał się tym, no, kimkolwiek był w Illinois? [senatorem, Dave - przyp. Światowidz]. Nie ma na jego temat żadnego świadectwa”.

A dlaczego Mustaine zdecydował się poprzeć Santoruma?
„Wygląda, że mógłby być cool prezydentem, kolesiem w stylu JFK”.

Postmodernizm dotarł już do polityki. Można, jak widać, z jednej strony być fanem Kennedy’ego, a z drugiej – głosować na Santoruma.
Choć jedyne, co ich łączy, to katolicyzm. Tyle, że JFK miał do niego o wiele większy dystans.